Ten sam stary scenariusz, idealnie dopracowany.
Sposób działania jest prawie zawsze taki sam. Pierwsze podejście może nastąpić na ulicy, po powrocie z zakupów lub bezpośrednio pod drzwiami mieszkania. Mężczyzna w mundurze wchodzi do budynku pod pretekstem technicznym: odczyt wodomierza, podejrzenie wycieku związanego z pracami budowlanymi w okolicy…
Niedługo potem pojawiają się dwaj wspólnicy, często ze spuszczonymi głowami, okularami przeciwsłonecznymi na nosie, czapkami naciągniętymi nisko lub ukrytymi pod dużym czarnym parasolem. Na zewnątrz czwarty członek grupy czeka za kierownicą pojazdu, aby zapewnić im ucieczkę.
Po wejściu do środka fałszywi agenci pokazują duże wizytówki, czasem przestarzałe, i twierdzą, że szukają oszusta, o którym donoszono w okolicy. Następnie proszą ofiarę o sprawdzenie jej wartościowych rzeczy, pod pretekstem trwającego śledztwa. W niektórych przypadkach, aby zwiększyć wiarygodność oszustwa, sfingowane jest nawet aresztowanie.
Dopiero po ich wyjeździe oszustwo wyszło na jaw: zniknął wazon, karta bankowa, złota moneta Napoleona zniknęła, koperta z 10 000 euro została skradziona, a pierścionek z szafirem został skradziony. Dzięki nagraniom z monitoringu śledczym udało się namierzyć podejrzanych, mimo ich zaprzeczeń.
Trwała trauma dla ofiar
Oprócz często znacznych strat materialnych, konsekwencje psychologiczne są poważne. Córka jednej z par ofiar domaga się kilku tysięcy euro odszkodowania za straty moralne poniesione przez jej rodziców: matkę, która jest teraz „przerażona myślą o byciu przetrzymywaną w niewoli”, i ojca, który ma obsesję na punkcie ciągłego sprawdzania drzwi i zamków.
„Moja klientka jest w stanie głębokiej traumy” – argumentowała Carole Delestrade, reprezentująca inną ofiarę, opisując wtargnięcie, które głęboko i trwale nadszarpnęło jej zaufanie i jakość życia. Prokurator Alexandre Le Bideau powtórzył, że sprawy te opierają się na celowym wykorzystywaniu bezbronności osób starszych, często odizolowanych i z natury ufnych.
