Stosując multimodalne podejście, które łączyło eksperymenty wiązania, metody barwienia i obrazowanie o ultrawysokiej rozdzielczości, zespół odkrył, że nie wszystkie receptory glikanów działały tak samo u zwierząt zakażonych ptasią grypą. Tylko pewien podtyp, znany jako receptory kwasu sialowego z wiązaniem N, mógł wiązać się z wirusem H5N1. Receptory te były praktycznie nieobecne w tkance dróg oddechowych krów, ale wszechobecny w wymionach, co czyni je „idealnym siedliskiem wirusa” – powiedział Kuchipudi.
Badania te stanowią podstawę, którą inni naukowcy mogą wykorzystać do potencjalnego przewidywania nie tylko tego, czy wirus H5N1 może przeskoczyć na nowych żywicieli, ale także w jaki sposób.
„Możemy prewencyjnie badać różne gatunki i różne tkanki pod kątem podatności” – powiedział Kuchipudi. „Na przykład, czy wykazywałyby objawy ze strony układu oddechowego? Czy wykazywałyby jedynie zapalenie wymion, jak u krów? A może choroby neurologiczne, jak wykazał nasz zespół u kotów?” Wyciągnięte wnioski mogą potencjalnie pomóc nam uniknąć ponownego zaskoczenia.
Innymi autorami badania byli: Surabhi Srinivas (magister), Shubhada K. Chothe (dr), Santhamani Ramasamy (dr), Sougat Misra (dr), Noel Chandan Nallipogu (dr, magister zdrowia publicznego) i Lindsey LaBella (wszyscy z Pitt); Yin-Ting Yeh (dr), z Pennsylvania State University; May Wang (licencjat), z Harvard University; oraz Heidi L. Pecoraro (dr), i Brett T. Webb (dr), z North Dakota State University.
Badania te zostały sfinansowane przez Pitt Public Health oraz Narodowy Instytut Żywności i Rolnictwa Departamentu Rolnictwa Stanów Zjednoczonych (FP00039373/AWD00010780).
